“ඇහිපිල්ලමක් යට” 20 part 2

Advertisements

අවසාන කවිය

last Poem

අවසාන හුස්ම පොද
වා ගැබට මුහුවෙලා යන්ට පෙර
අපේ කටහඬ ලොවට කියන්නට වෙර දැරෙන
හද ගැඹුරු පත්ලෙන් ම මතුව එන
හැඟුම්බර අවසාන කවිය මෙය.

බලව් සකියනි අපේ හිස මතට
තබා ඇති සුවිශාල කුළුගෙඩිය
එය සෙමින් බිඳින්නට
හිත හැදෙන
දිරි වැඩෙන
අප ගැන ම කියවෙනා කවිය මෙය.

දිරිය සිතිවිලි වලින් කැටි ගැසුන
සකියනේ අපේ සිත් කඳුවැටිය
බොහෝ කම්පාවලට පවා වුව
බිඳ දැමිය නො හැකිකම සතුටක් ය.

වෑයමින් කෙසඟ දකුණත දිගැර
මැදැඟිල්ල කපාගෙන පිහි තුඩින
දහිරියේ රුහිරු බිඳු
පන්හිඳට එකතු කර
ගැට ගැසූ අවසාන කවිය මෙය.

1995

Nimalaraajan

nimalarajan

<

My pen

Hasn’t a voice

Nimalarajan.

My voice

Has no wings.

Birds with a voice

Never sing.

They only chatter.

And

Birds with wings never fly.

The year

Just Passed like a day..

If you could sang

Thousands of songs.

If you could fly

To a far distant place.

The year

Just passed like a day.

And next

Is a New

Day?

My pen

Hasn’t a voice

Nimalarajan.

My voice

Has no wings.

2001

Manjula Wediwardena

(Translated by Prashansani Paranavithana)

නිමලරාජන්

nimalarajan

මගේ පෑනට
කටහඩක් නෑ
නිමලරාජන්
කටහඩට
පියාපත් නෑ

කටහඩක් ඇති කුරැල්ලෝ
ගී ගයන් නෑ
කතා විතරයි
පියාපත් ඇති කුරැල්ලෝ පියාඹන් නෑ

අවුරැද්ද
දවසින් ගියා…

ගැයී නම්
ගීත දහසක්
පියැඹී නම්
බොහෝ ඈතක්
අවුරැද්ද
දවසින් ගියා
ඊ ළඟට
අලුත්?
දවසක්

මගේ පෑනට
කටහඩක් නෑ
නිමලරාජන්
කටහඩට
පියාපත් නෑ

2001