තෙරේසා හෙවත් ලොකු පුංචි

St. Therese Mini Painting
ඩෙනිස් ලීන්ච්ගේ සිත්තමකි

(මගේ ලොකු පුංචි ස්වර්ගස්ත වුණා. මං ඒ බව තාම දන්නෙ නෑ.)

දේවදාර ගස් හිමිදිර සෙමෙර සලපු
පාරෙ පයිප්පෙන් නාගෙන වරල උනපු
මාව වඩා අඩ හඳ හා මොට්ටු තියපු
හාදු කඳු ගසා කොපුළත වැඩට දුවපු

රෑට එනවිටයි කුප්පිය පණ එන්නේ
පාට ලොසින්ජර ඇස් වල විසිරෙන්නේ
ඊට වඩා ඔබෙ කම්මුල රතු වෙන්නේ
කාට සමානද නෑ තව වැටහෙන්නේ

පුංචි ඇඟිළි ඇති පුංචිගෙ පුංචි ඇඟිල්ලේ
පල්ලි ගියේ එල්ලීගෙන සබත මුළුල්ලේ
කන්නි මරිය මව් හැබැහින් සිටිය ඇසිල්ලේ
පුංචි වුණා නම් තවමත් නිවි හැනහිල්ලේ

තෙරේසා ශුද්ධවරියකි
ඇගේ ඇස් ගෙත්සෙමෙනියකි
විඩාපත් නොවන වුවනත
සිනාවන් දුක්ඛ කවියකි

පුංචි කුටියෙ කවුළු දොරකි
පාළු කනත්තට දෑසින් තනි රකිනා
කන්ද නැඟන් ටෙරන්ස් මාවතේ එන රුව
හීනයෙන් වගේ දෑසට ඇණ ගසනා
පුංචි පියාපත් කුළියට
ගන්න බැරිව
පුංචි නෙතින් ඉඟිමරනා
පුංචි කුරුල්ලෙක්
නිසසල සුරුවමකට
උර දෙන්නට තටු සොයනා

අතීතයට යන පාරේ ගොක්කොළ එල්ලා
නිදා සිටින දෙව් මැදුරේ සීනුව හොල්ලා
මුදා හැරෙන පූජාවේ පූපය ඉල්ලා
හඬා වැටෙන සිහිනයකට සිහිය ඇවිල්ලා

පාස්කුවත් වියැකී ගිය සැඳෑවක
දෑස් බොඳ වුණා ඔරසන් තලාවක
දෑත් රැඳුණු බෙංතිඤ්ඤෙද මළානික
මාත් අඳිමි කුරුසිය හුදෙකලාවක

පුතුන් වදන කුස තරමට දුක් වින්ඳ
ඔවුන් කවන්නට දෙතනින් ඉකි බින්ඳ
සවන් පුරාවෙම ගැරහුම් පොදි බැන්ඳ
මවුන් තරම් දිගු අහසක් කොයිබින්ඳ

අප්‍රේල් 30, 2010

(ඇහැළ ඇමතුමකට ඇහැරෙමි 2011)

Advertisements

කොවුල් කවක්

සේල් පොළේ වයිවාරණ බඩු ඇතුවා
එයින් මුකුත් ගන්නට හිතකුත් ඇතුවා
සාක්කුවේ තඹ සතයක්වත් නැතුවා
කේන්තියට අවුරුදු කවියක් ගෙතුවා

කපුටන් පවා නව සළුපිළි ඇඳ පැළඳ
වෙණ වාදයට ගොරහැඩි තත් පිරිමදින
සිතමින කෙදින අප වෙණ වයනා එදින
කොවුලා මමයි තටු හකුළන් මුළු වැදුණ

1995 අප්‍රේල් 7

දැන් ඉතිං අමාවක අවුරුද්ද

අයිෆලය මුදුනට
බගසඳ නැගී එන විට
රයිෆලය ගෙන සිහිනෙන්
ගිනි බිඳින්නෙමි පපුවට

දැන් ඉතිං අමාවක අවුරුද්ද

ගණ අන්ධකාරයට හිස නමන
එහෙත් එළියම වපුරන
පහන් කණු වෙත ගිනි බිඳ බිඳ
ලා චැපල් වීදියේ සිහිනයෙන් ඇවිදිමි
නාඳුනන දෙමළ හිතකට
වනක්කම් කියමි
නෙරප්පෙට්ටිය ඉල්ලමි

ජීවිතය ඉල්ලන දෙනෙතකින්
ගිනිකූරු ඉල්ලන මිනිසෙක් ද මම?
මහ මිනිස් ගිනි මැලයකින්
සුරුට්ටු පත්තු කළ පරපුරක

සිගරට්ටුවක් උර උර
ඉබාගාතේ ඇවිදින
මළ මිනිසකු
ඔබේ අවුරුදු සිහිනයේ
කෙළවරකවත් සිටියා ද?

ඔහුට තිබුණා ගෙයක්
නිදියන්න ඇඳක් නැති
ඔහුට තිබුණා ගමක්
ඇවිදින්න මගක් නැති
ඔහුට තිබුණා රටක්
හිනැහෙන්න ඉඩක් නැති

ඒ නිසයි අමාවක අවුරුද්ද

ඔබ ඔතන තළුමරන
ලේ සුවඳ කිරිබතම
කොයි තරම් රසවත් ද?

අලූත් අවුරුද්ද සහ පාස්කුව

දැන් ඉතින්
මැදින් මාසෙත් ඉවරයි.
සඳුත් අඳුර ම මතුරයි

එකල්හි
අකල්හි හමන කච්චාන් හුළඟට
එරබදු නෙත් කෙවෙනි පිපිරී
ලේ ගලයි.
නොනගතය අංග විකලයි
ඒත් අවුරුදු තරුණයි
කොවුලා ගීත ගැයුවත්,
කපුටු කූඩුව විතරයි
හොට ඇරී ගී බිම වැටෙන කොට
අලූත් අවුරුදු සමරයි

පංචා අතක් දාන්න ආසයි
ඒත් ගොංගො නෑ.
ඔංචිලි වාරමක් ලඹ දෙයි
ඒත් රුකුල් ගන්නට වෙර නෑ
මිනිස් ගිනි මැලයකින්
රත් කෙරෙන රබානක් පුපුරයි

මහ සිකුරාදා එන්නෙත්
අවුරුද්ද ළඟ ළඟමයි.
මීන රාශිය මේෂ රාශිය
රිදී තිහකට විකුණයි
වන්නියට ගෙත්සෙමෙනිය සම වන
සොඳුරු සිහිනෙට වෙඩි වදින විට
අහර වළඳන නැකතයි
හිසෙහි තෙල් ගල්වන්න එනු මැන
කුරුස ගහ යට සෙවනයි.

පාස්කුව එන බක් මහේ මැද
සොහොන් ගර්භය විවරයි.
ජාතියක උත්තානයට පෙර
වන්නි ගම් දොර නිසලයි