පසන් නම් සුපසන් කව

pasan-kodikara2

මම තොප අවුළු මුහුලස
හැඩ පලු ලිහා – මිටි බැඳ
වූලෙක පටලවා
‘හැට්’ කිරීටය
පළන්දන්නෙමි.

“මම තොප නොහඳුනමි
මට තොප මතක නැත”*

දුම්බර සැහැල්ලු ම මොහොතක
තොප’තින් එ ‘රන්පත’ ගෙන
තෙතබත් තුඩග උහුලා
ඩම් දෙක තුනක් ඇද
ඇඟිලි අතරේ
යළිඳු රන්දමි.

‘‘මම තොප නොහඳුනමි
මට තොප මතක නැත‘‘

අනුපාන මඟහැර
ළඟ ළඟ නවන හවසක
උදුරා වීදුරුව
පෙම් සිප් එකක් ඇද
‘කැත’ හිනාවක්
පැහැර ගන්නෙමි.

“මම තොප නොහඳුනමි
මට තොප මතක නැත”

බඳ පටි සිදුරු මව මව
තුමුල ඩෙනිමෙහි හිරකර
විසල් නිල් චෙක් කමිසය
එ මතට උඩින් අත්හැර
චැප්ලින්මුවා මිරිවැඩි
සොයා දෙපතුල් ගන්වමි.

“මම තොප නොහඳුනමි
මට තොප මතක නැත”

ගුවන් පාළම් අසබඩ
මල් ලොලුන් විහිදන
පන්දම්පාලි විඳිමින්
හයිලෙවල් නුබ මඟ
තරණය පිණිස
ත්‍රෛරෝද දඬුමොණරය
නිහඬ අයිනෙක ඉන්දමි.

“මම තොප නොහඳුනමි
මට තොප මතක නැත”

මධු ලොලුන් සලුවෙන
වටරවුම් වට සරමින්
මඳ සුළඟටත් හෙළවෙන
කොඩිකාරමය මඳහස
අඩවන් ඇසෙහි ඇවිලී
සුපසන් වදන් නික්මෙන
ඉගැඹුරු හඬට කන්දෙමි.

“තොප මා හඳුනයි
තොපට මා මතකයි”

මඳහස පැළඳගත්
වේදනාමය ඇස් ඇර
කැලුම් අඩකුඹු කර
තොප එසේ කීව ද
අනිත්‍යය’** වර නඟමින්
සැලුම් වෙවුලුම් කන
මතක ඇහැරෙනු පෙර
යළිඳු පවසන්නෙමි.

“මම තොප නොහඳුනමි
මට තොප මතක නැත”

– මංජුල වෙඩිවර්ධන

*”මම තොප නොහඳුනමි” ජී.බී.සේනානායකගේ කවියකි.

**‘අනිත්‍යය’ පසන් කොඩිකාරගේ එකම කාව්‍ය කෘතිය.

ඒ ගැඹුරු මඳහස

 

පැරිසියේ ‘පෙර් ලෂේස්’ හෝන්පලෙහි වන ‘ඔනොරෙ ද බල්සාක්’ ථූපය
© Manjula Wediwardena

මානව ප්‍රහසනය
දෙ තොල මත ඇඳ පෙන්වන
බල්සාක්මය මඳහස…..

පිටතට ඇරුණු ඇස් මත
ඇතුළත අඳුර පෙන්වන
බල්සාක්මය මඳහස……

වේදනාවේ පතුළත
කඳුළු නැති බව පෙන්වන
බල්සාක්මය මඳහස…..

කඳු ගැහුණු පොත් මැද
සැහැල්ලුව පෙන්වන
බල්සාක්මය මඳහස…..

මඳහසක අර්ථය
මඳහස නොවන බව පෙන්වන
බල්සාක්මය මඳහස….

– මංජුල වෙඩිවර්ධන

(පිටුවහල් පිටු – 2015)

Arnav ….. ! ආනෆ් ….. !

By Cyril Rolando

කිරි සුවඳ, අන් සියලු සිහින අතරින් මිදෙන
සිහිනමය ඉසව්වක් සොයන්නද
නො සඟවා කියන් උඹෙ අම්මාව වෙලාගෙන
මුලා කළ සිහිනයෙහි ගිලෙන්නද
පියවරක් එසෙව්වේ එ පය ඒ සිහිනයෙහි
මුවවිටෙහිදි ම ඇයට පුදන්නද
පය පුදා උඹ ඇයට ආදරේ කළ තරම
සිහිනයක් නොවන බව කියන්නද

පියාපත් පැළඳගෙන පියාඹන සමනලුන්
හොයා දිව යන මොහොත එළඹෙද්දි
ගියා වෙද කිරිසුවඳ පරාදීසය අතැර
මලානික වලාකුළු කැළඹෙද්දි
සනාතන යැයි හිතූ වෙලාවෙහි කෝ කොහිද
සරා සඳ, සා පැටව් වැළපෙද්දි
හිනාවෙන පුතනුවනි හිනා දහසක අරුත
දැරිය යුතු ම ද ‍ කඳුළු හිනැහෙද්දි

අතීතය වර නැඟෙන හුදෙකලාවම පතන
හුදෙකලා හදවතට ඉඩ දෙන්න
හැමදාම ඔබ සොයා සිහිනයක සැරි සරා
නිනද දෙන නිහඬකම උහුලන්න
නිහඬ සිහිනෙක වුණත් හිත කොහොම ඉඩ දෙයිද
තනි පයින් එන ඔබව දැක ගන්න
මට බැරිද පුතනුවනි මෙ පය සිහිනෙට පුදා
දිව යන්න ඔබට මඟ ඉඩදෙන්න

-මංජුල වෙඩිවර්ධන
2017 ජූනි 16

 

ආනෆ් ගැන වචන සහ ඉන් ඔබ්බට….

ආනෆ් ඉන්දියානු සම්භවයක් තියෙන දරුවෙක්. වයස අවුරුදු එකොළහ යි.

ඔහු මගේ මිත්‍රවරියගෙ ශිෂ්‍යයෙක්. ආනෆ්ගෙ අම්මා නෑ. නැතිවෙලා.  ආනෆ් හිටියෙ තාත්තා එක්ක. අම්මත් තාත්තත් දෙන්නම වෙනුවෙන් තාත්තා ජීවත් වුණා ආනෆ් ළඟ. ආනෆ් කෙමෙන් අම්මා තරම්ම සමීප වුණා ඇගේ ගුරුවරියට. ඒ කියන්නෙ මගේ මිත්‍රවරියට. ඉකුත් 2017 අවුරුද්දෙ එක්තරා දවසක දැන ගන්න ලැබෙනවා ආනෆ්ගෙ කකුළෙත් කැන්සරමය (ඒ සිංහල වචනෙ දරුණුව දැනෙන හින්දා මට මෙහෙම ලියන්න අවසර දෙන්න) කාරණා පැතිරිලා කියලා. කරන්න තියෙන පළමු ප්‍රතිකාරය තමයි කකුළ සහ ආනෆ් වෙන් කිරීම.

ම විසින් මේ කවිය ලියැවුණේ මෙන්න මේ කියන තීන්දුව අබියස.

මේ කවිය සහ සටහන අතර පරතරය හරියට ම මාස නවය යි.

ඒ අතරතුර පුතාගෙ කකුළ බේරාගන්න තාත්ත ගෙනගිය අරගලය……
පුතාගෙන් කඳුළු හංගගන්න තාත්තා කරපු අරගලය…..

මේ මොහොත…..?

මම මගේ ‘සුළඟට අවනතව’ පොතට ආනෆ් ගන්නදැයි මගේ මිත්‍රවරියගෙන් අවසර පැතුවා. මට අවසර ලැබුණා. ඇතැම් විට ඒ ආනෆ්ට හෝ ඔහුගෙ තාත්තාට, මං ලිව්ව දේ කියවන්න නො ලැබෙන හින්දා වෙන්නත් පුළුවන්. කවි පොත මුලින්ම හැදෙද්දි ආනෆ් කවිය තිබ්බා. නමුත් මම හිටියෙ දෙගෙඩියාවක. මට හිත හදා ගන්න බැරි වුණා. ආනෆ් පොතට ගන්නවද? නැද්ද? අන්තිමේ මම නො පළ කවි ගොනුවෙ නිශ්චිත තැනක ආනෆ්ව තිබ්බා.

මේ ගෙවුණු ජනවාරියේ සෝබර දවසක මගේ මිත්‍රවරිය මට මෙහෙම කිව්වා. ‘ආනෆ් කැමති නෑ කියනවා මාව දකින්න.’ ඇගේ පපුව නවතින්න තරම් වේදනාවක් ඇගේ හඬේ තිබුණෙ.  ‘කොල්ලට අමාරු ඇති’

මං සුපුරුදු නිශ්ශබ්දතාවට ඉඩ දුන්නා.

ඒ වෙද්දි වෙන් නොකර ඉතිරි කරපු, කොල්ලගෙ කකුල දරුණු විදිහට ඉදිමිලා….. සියල්ල, සියල්ල පුරා පැතිරෙමින්…..

පෙබරවාරියේ මගේ මිත්‍රවරිය ඇගේ මව් රටට ගියා. මසක ඇවෑමෙන් යළි ගෙදර ආව දවසට පහුවැනිදා ඇය මට මෙහෙම ලියලා එව්වා ‘මගේ පුංචි කොලු පැටියා ආනෆ් මං එනකල් බලන් ඉඳලා. අද උදේ එයා එයාගෙ අම්ම ළඟට යන්න ගියා’

පොතට නො ගත්ත මේ කවිය ‘මෝසම් හඳ’ ට ගේන්න මම හිතලා තිබුණෙ නෑ. මේ කවිය ගැන දැනන් හිටිය‍ෙ මගේ මිත්‍රවරියත් මමත් විතරයි. නමුත් අවසානයේ, දැන්, ‘ආනෆ්’ පොදු අවකාශයක තියන්න මම තනියම තීන්දු කළා.  මගේ මිත්‍රවරියගෙ අවසර නො පතා ම.  ඇය මට සමාව දෙයි.

2018 මාර්තු 17

ඔව්, ඉතින්, මේ ඒ මොහොත…

© Miles Cleveland Goodwin

නින්දගං අතැර යන මිනිසා
ගෙන්දගං වලාකුළු නො තකයි
නින්නාද නැඟුවාට
තබන පියවර ලකුණු
යන්තමින්වත් හැරී නො බලයි

පෙබරවාරිය වගේ
කොළ හැලෙන මතකයට
දැන් ඉතින් මතකය ම විතරයි.

මංජුල වෙඩිවර්ධන
2018 පෙබරවාරී 17

කළු වළලු

(ඔබ එවූ කළු වළලු ලැබුණා)

කෙළ සුවහසක් විරිත් හදවතේ රළ නැඟෙන කළු වළලු
සඳ දියෙහි පෙඟෙන මුදු ගණඳුරක පැනැ නැඟෙන කළු වළලු
මධු විතක තොල රඳන මතකයක දඟ නැඟෙන කළු වළලු
අතහැරුණ සිහිනයක සිහිනයෙන් වර නැඟෙන කළු වළලු

සංසාර නැවතුමෙක අත ඇනුණ කටු ලිහන නිම නැතුව
මට ලැබුණ කළු වළලු සංතාප සයනයක නිදි නැතුව
වම් අතේ පටැලවී කරකැවෙන ඔබ එක්ක ඔබ නැතුව
හද ගැහෙන තැන ගැහෙන එක ‍කොහොම හැඟුමක්ද හද නැතුව

නිරසකර සුරත හිමි, එනිසා ම ‘වෙලා පැළඳුම’ දැරුව
ඉසිඹු නැති තත්පරද වෙහෙසකර අඩි තියා සැරිසැරුව
හද සැලෙයි නීරසම සුරතකට කවි කියා දෙනු බැරුව
කළු වළලු ලූ වමත දැන් ඉතින් පද මවන පෙරහුරුව

පෙති ඇරෙන පැදි පෙළක ඉසියුම්ම මඳහසක තල එළලු
එළිසමය දිළෙනවා සුකුමාල මධු සමය මෙන් සොඳුරු
හිටිවනම සිහින මත ඇදහැලෙන මාලතී මල් කැකුළු
මත හොයමි පිනි දියර, කොයි ඇසක සඟව ගත්තෙද කඳුළු?

-මංජුල වෙඩිවර්ධන
2017 මැයි 31

(සුළඟට අවනතව – 2017 සැප්තැම්බර්)

සහෝදරයා !

BY YURI SMITYUK

පෙඳින් ඇසි පිය සැළුණ මොහොතක
සුසුම්ලන හදවත
හෙමින් පියමැන ගිහින් නවතියි
‘සැලුන් දොර’ අබියස

උඹට දැනුණෙද නොදැනුණාවෙද
අහස් ගව්වක දුර
රහස් රැව් දෙන සුසුම් අතරෙහි
දෑස් මඟ හැරුණිද?

වලාකුළු මත හිස තියාගෙන
වේදනා උහුලන
කොහෙන් ඇවිදින් දෙතොල රැඳුණි ද
ඇවිලෙනා මඳහස

සැහැල්ලුව මත කඳු ගසන්නට
පිරිත් හඬ මොකටද
රහත් සුවයෙක දෑස් ඇරගමි
රහත් කවි පදයෙක

අලුත් මොකවත් නෙමේ තරු එළි
දෙසැම්බර අහසට
මටත් ඉල්ලුම් පතක් එවපං
‘හිත කෙටූ’ ලිපිනෙට.

-මංජුල වෙඩිවර්ධන
2017 දෙසැම්බර් 13