සඳ එන්න

 

by Tassila Elizabeth.

සඳ එන්න
ඇවිත්  මගේ
හදවතින් ඉඳ ගන්න

වෙඩිහඬින්
හිරිවැටුණ කන් දෙකට
දැන් ඉතිං ඉඩ දෙන්න

නිදහසේ ගීතයට
කන් දෙන්න

කළු දුමින් කළු ගැහුණු
ඇස් දෙකට
පියා සළන්න ඉඩ දෙන්න

සඳ එන්න
හද කවුළු පියන්පත්
වැසී යන්න ප්‍රථම පැමිණෙන්න

සඳ එන්න
ඇවිත් මගේ හදවතින් ඉඳගන්න..

‘සමනළුන්ට වෙඩි තියන්න’

ස්වර / හඬ – අමල් පෙරේරා
පද – මංජුල වෙඩිර්ධන

දෙනෙත් පතුළත..

මලක් කියන්නේ
මලකට මිස
වෙනින් කුමකට
මම සඳයි කියා කියමි කෙසේ
සඳ වගේ පෙනෙන දෙයකට..

හදේ පිපුණු මලකින්
ඔබ පාර අසා ගෙන යන්නේ කොතැනට
ඒ සුගන්ධය දිගේ පිය මැන
බලන්න ඔබ නවතින තැන
ඒ ඔබේ
මුදු හදවත..

නෙතේ රැඳුණු නෙතකින්
ඔබ පාර අසා ගෙන යන්නේ කොතැනට
නෙතු කැළුම් දිගේ නෙතු අතහැර
බලන්න නෙත නවතින තැන
ඒ මගේ
දෙනෙත් පතුළත..

“සමනළුන්ට වෙඩි තියන්න” නාට්‍යයෙන්
ගායනය සහ සංගීතයඃ අමල් පෙරේරා

සදාදර සඳ ඈ..

සඳවතී ඇවිදින්
අමාවක
රැය ඉරා දෙනෙතින්..

සඳුත් ගිලිහුණ
තරුත් මැළවුණ
දෙනෙත් බොඳ වුණ රෑ
ඇවිත් හිත ළඟ ඈ..

පෙමාතුර සිත
නිවා සනහන
සදාදර සඳ ඈ
අමාවක අද නෑ….

හිම නොවන මම හෙවත් අවසාන කවිය

මේ රුදුරු අඳුර තුළ
ඇදහැලෙන හිම පියල්ලක පවා කළු පාට
පෙනහල්ල මිය යා නොදී පෙමින් රැක ගන්න
දුම් වළලූ නඟන්නෙත් කළු පාට
දේදුන්න සදිසි අහසට නැගුණ
සිතුම් හේඩාවකිය කළු පාට
ඔබේ කෙටි පණිවිඩය
මේ තරම් දිග ඇයිද
කඳුළුවල දකින්නද මදහාස

දුරුතු සඳ නිම්තෙරට
නො’එනා බව දැනුණාම
සිහිනයෙන් දකින්නෙමි සඳපාන
මං මුලාවුණ රැයක
සීතලට තුරුලූ වන
සෙවනැල්ල පමණකිය අතගාව
හැඩපලූ ගෙතුණු කැරලි මුහුලසේ කිමිදෙනා
අතැ’ඟිලි තුඩග පහස දැනුණාම
සිහිනයට තටු ලැබී
කවුළු දොර හැර දමයි
මගෙ නින්ද නොබිඳෙන්න රහසේම

හිම බිමක පය පැකිල වැටුණාම
හිම සමඟ සීතලෙන් වෙළුණාම
හිම විලස හදවතම මිඳුණාම
හිම නොවන මම සොයමි මම තාම

ඇස් දෙකින් හුස්ම ගන්නට බැරුව
නිදි බිඳුණ සිතුවිල්ලකට දාව
ජනිත වන මිය ඇදෙන
යළි යළිඳු ජනිත වන
කවියකට වාසගම් මොනවාට
වෙව්ලනා සුරතකට
පන්හිඳත් බර වැඩිය
මම ඇඳෙමි මට හොරෙන් දුර ඈත
මගේ අවසන් කවට
පස් පිඬක් දමන්නට
ඔබට එන්නට හැකිද අද රෑ ම…….

(2010 ජනවාරි 13, පාන්දර 3.55ට)

සකියනි සේකර වෙනුවෙනි

නරුම අව්වෙක නැගෙන ඩා බිඳෙක
ඉහඳ පණුවන් නටන කූණු ගොඩක
උගුර කාරා ගසන කැහි පිඩක
සෞන්ද්රය ය දකිනු

නොපෙනේද
නගරයට
සීත දෝතින් රැුගෙන ආතුරව
ජනේරුව ඇවිද එනු
තටු සගල පොරෝගෙන
මාර ගස් අතු පතර
කොළඹ කපුටන් නිදනු
තටු නොමැති
සිහිනයක්
කිටි කිටිව තුරුළු වන
පේලි ගෙයි ලෑලි අතරින් ගලනු

නොපෙනේය
ගල් වැටිය
මෝඩ ඇල පිළිසකර කර තැනුණු
එ මත නැග සිගිත්තෙකු චූ කරනු
බොර දියෙහි එයින් කවි රළ නගනු
මම දකිමි
නුඹ දකිනු
සඳ පිපෙනු
පාකර් පෑන් සොයනු
කවි ලියනු
අවමාන ඇයි ද මෙතරම් දරුණු

සොයනු සකියනි සොයනු
සිත රහිනු
සොයනු
පැන්සල් කොටය
බිම වැටුණු

පිළිහුඩුවී කාව්‍ය සංග‍්‍රහය -2003-