සුසා

ඇන්ඩෘෘ සල්ගාඩෝගේ සිත්තමක්
ඇන්ඩෘෘ සල්ගාඩෝගේ සිත්තමක්

උඹෙ අතින් අල්ලගෙන
මගෙ හුස්ම බොට දෙන්න
මගෙ අත් – තටු නොවන නිසා
කිණිහිරියෙ දුක් විඳින
කවි කිරිච්චිය රැගෙන
ඇණ ගනිමි හදවතට සුසා…

ඇහැ අගින් ඇහෙනවා අඟුළානෙ මහ මුහුද
නැහැ තුඩග දවනවා දැවෙන රොන්සුණු පුසුඹ
පැහැ ‘එරන්වන් පතෙක’ තෙමුණු ෆිල්ටර අඩක
පැහැය මං හොයනවා නිහඬ කවියක හඬක

කක්ෂපුට ජීවිතේ රන් තලිය ඉරි තැළුව
ලක්ෂපතියේ ඉද්දි සත පහක්වත් නැතුව
පක්ෂියෙක් සේ පියාඹා ඇවිත් බත් බෙදුව
”යක්ෂයා” උඹ ය දෙවියන් පවා ගරු කෙරුව

ඈත ඇමතුම් ලැබෙන
එනිටයිම් සෙල් එකට
වචනයක්වත් නොකිය දොසා
ට්‍රේල මත ඉඳගනියි
ඩෙඩ්ලයින් දැනදැනම
පියහඹයි තටු ලැබුණු ලෙසා
සාර සිය ගව් දුරක්
මොහොතකට හකුළන්න
කිසි දිනෙක පාර නෑ අසා
පාර වැරදුණ බවක්
කෙළෙසකින් හිතන්නද
එහෙව් වූ දෙනෙතකට සුසා

මව් පොළොව මව්වරුන්
සිටින පුතුනට ලැබෙන
දිනක අපි පය පොළොවෙ ගසා
ඇවිද ගොස් සැනසිල්ලෙ
බදාගෙන අඬනතුරු
වේදනා උහුලගමු සුසා…

පත්තිරක ලියනු බෑ මුසා
ඇත්තටම ආදරෙයි සුසා

අගෝස්තු 24, 2011

ඉවසීම නම් වන විලාපය

පෙනී සියොපිස්ගේ සිත්තමක්
පෙනී සියොපිස්ගේ සිත්තමක්

අඳුරු මඳහාස නොමඳව ලබන්නෙමි
සොඳුරු අපහාස පිරිපත විඳින්නෙමි
මිතුරු අවවාද පිරිසිඳ හැඳින්නෙමි
කිඳුරු හිත තාම තනිවම රකින්නෙමි

කවි පාළුවෙන් අහුලන් කන අතරතුර
අරියාදුවට බැලුවේ ඇයිද සුමිතුර
සිරි යානතට ගව් සිය දහසක් විතර
කරකාරයට ගන්නේ කවුද කරදර

කින්නරී වුණත් වෙන සයුරක තෙරක
සින්න වී ගිහින් විසිතුරු හී සරක
අන්තරා කොටස් නොගැයෙන ගී සරක
බැන්ද ස්නේහයේ ළතැවිලි මහමෙරක

නිල සොයනා අතැඟිලි අතර පන්හිඳ
නිල බෙලෙනා පිහිතුඩු රැගෙන එන්නෙද
නිල නිලනා ඇහිපිය ඉහිනු පැන් පොද
නිල නොවනා හිතකට රිදුණ හින්දද

කාරණාවෙ කරුණාවයි බුදු වෙන්න
මාලිගාවෙ ඇහි පිය යට ඇලවෙන්න
නෑර එකක් ඇහි පිනි කැට මට දෙන්න
දෝර ගලන දුක තනියම උහුලන්න

උදාගිර මතින් හිත අවරට යෑම
ගණාඳුර තමයි කඳුළක සැනසීම
මුදාගෙන පැමිණි සුසුමට සමුදීම
විලාපය තමයි කවියක ඉවසීම.

ජූනි 01, 2011

මේනකා

© B.BAILEY
© B.BAILEY

උලුක්කුව වළලුකර තවනකොට
සපත්තුව, අත් පපුවෙ ගසනවා.
පරක්කුව ඉක්මන්ද
ඔරොප්පුව සන්සුන්ද
තුවක්කුවකින් වචන ගලනවා.

කරුවලෙත් එළිය මුණ ගැහෙනකොට
තරුවලත් වේදනා
දරුණු ඇස් සෙනෙහසින් පිරෙනකොට
කරුවලයි මේනකා,

රැය තවම තරුණ බව ඇත්ත
ඉක්ම ගිය මොහොතමය, මත්ත
සඳ ලිහන මුහුලසෙහි තිත්ත
ඔබ ඔබෙ ම හදවතින් ගත්ත.

පිනි බිඳක්
කොපුළ මත නාටකා
ඇඟිලි තුඩ
අරගන්න මේනකා.

අත ඉරුණු හැට්ටය
හරි හැඩයි
නෙත දවන දිට්ටිය
බැති වඩයි.
අත හැරුණු වට්ටිය
මල් ඉසියි
කට කැඩුණු මුට්ටිය
බත් පිසියි

හිතක් පපුවක් නැති හුළගට
කවිත් ලියන්න පුළුවනි
අතක් බිඳ වෙලුම්පටි වෙල වෙල
හිසත් සිඹින්න පුළුවනි
ඇසක් යට පිරිත් පැන් ඉහිරන
විරිත් තියෙන්න පුළුවනි
බසක් නැතියෙන් තෙතක් උහුලන
තිතත් තියන්න පුළුවනි.

අමු මිරිස් පෑ රැගත් තාරුකා
දැවිල්ලයි ඇස් දෙකට
සමු අරන්, නවතිද්දි, මේනකා
නිවිල්ලක් නෑ හිතට.

ප්‍රේමයේ නිශ්ශබ්දකම් බින්ද
මේ රැයේ ඉස්මත්ත කවුරුන්ද?

අප්‍රේල් 20, 2011

ජනේරුව හෙවත් ඇරඹුම හෝ අවසන

 

pic by manjula wediwardena

ළමැද්දට අත තියා හිත සොයන
වැරැද්දට ස්නේහයම විසිකරන
පුරුද්දට අත් අකුරු වැසි වසින
දුරුත්තට කවි ලියා තනි රකින

කඳුළු විළිලන සොඳුරු මඳහසක
පතුළ විනිවිද දකින හදවතක
අතුළ හැඟුමන් ගෙනෙන පියපතක
විසිර ඇත කඳුළුබිඳු සියවසක

ගිරවියක ගොළු වුණොත් පව් නැද්ද
කෙතරම්ද දුක මිදුණ නිස්සද්ද
පිනි බිඳිති හිමිදිරියෙ ඇහැරෙද්ද
කළුපැහැති වුණෝතින් කිරි ඉද්ද

මෙය මගෙ හදයි එයට පිවිසෙන්න
බය නැතුව පය තියා ඇවිදින්න
පය රිදෙයි නම් පසෙක ඉඳගන්න
නිය තුඩින් කවියකට ඇහැරන්න

ජනේරුව ඇරඹුමද අවසනද
පෙනේ නොපෙනෙන ඇසක නිදිවැරුම
දැනේ නම් සසලබව පද අතර
සෙනේහය ඇද හැලෙයි ඇස පිපිර

කව් සිළුමිණෙන් ඇසෙන කවියකට
කවුළු දොර අරින්නට ඉඩ නොදෙන
කවුරුවත් නොවෙයි මේ මඳ පවන
කවුළු දොර පියන් මත ඇණ ගසන

සදාදර අනන්තය අත ගාව
පියාඹන සිතුම් තටු අතගෑව
මලානික කවියකට අත පෑව
සිනාසෙන කඳුළුබිඳු දුටුවාද

2011 ජනවාරි 03

“වන්නියේ කවියාට ලියමනක්”

‘‘ඔව් සහෝදරයා උඹ එවූ කවිය ලැබුණා’’

 

© Ken Bushe
© Ken Bushe

‘‘මෙහෙ සීතලයි
ඔහෙත් සීතලද’’

ඇණ ගැසූ අතකින් දුක අනන්නේ කොහොමද
ඇණ ගැසූ අතකින් ඇස පිසින්නේ කොහොමද
ඇණ ගැසූ අතකින් අත වනන්නේ කොහොමද
ඇණ ගැසූ අතකින් කවි ලියන්නේ කොහොමද

උදුරලා දැමුයෙන් මුල් අදින්නේ කොහොමද
ඉරිතලා ඇතියෙන් වැව් පිරෙන්නේ කොහොමද
පරඬලා හඳකින් එළිය දෙන්නේ කොහොමද
නියඟලා මලකින් සුවඳ එන්නේ කොහොමද

බිඳ දැමූ දෙපයින් නැගිට ඉන්නේ කොහොමද
වෙඩි තැබූ ළයකින් හුස්ම ගන්නේ කොහොමද
තටු කැපු හිතකින් පිය හඹන්නේ කොහොමද
නම කෙටූ බිමකින් ඉවත යන්නේ කොහොමද

මලානික ඇසකින් තෙත උනන්නේ කොහොමද
වලාකුළු අතරින් තරු ලිහෙන්නේ කොහොමද
වෙලාවට කලියෙන් හද ගැහෙන්නේ කොහොමද
විළාපය අතරින් කවි ඇහෙන්නේ කොහොමද

වදන් වැල සැකෙවින් ගොණු කරන්නේ කොහොමද
නිවන් මඟ සැතෙකින් නො රිදවන්නේ කොහොමද
දුරින් හිඳ සැණෙකින් ළඟ රැඳෙන්නේ කොහොමද
ඉතින් අප සැබැවින් හමු නොවන්නේ කොහොමද

2010 ඔක්තෝබර් 06

The Fall

By Keith Webber jr

ඉවසීමය සටන
කොහි වෙද කමටහන

මේ විසල් තුරු හිස
ලිහන විට මුහුලස
අතු පතර සරතැස
නිවනු නොහෙනුය අසිනි වැසි වැස

අවසන් හුස්ම පොද
පවනට පොවන පත් මත
මතක දෙනුවන් මැද
මතකයන් ඇත ඉසිඹුවක් ලද

ගිලිහෙන අතරතුර
බෙනෙනුය කනට කර
සුළඟෙනුත් හිරිහැර
ආදරයටද මෙබඳු අනදර

පේ‍්‍රමය ළැමද රැගෙනා
පාමුල රැඳෙනු නොදෙනා
පා කර හරිනු කොතැනා
සීතල දෙණකි මෙතැනා

පඬු පෑ ය ලවනත
ගුරු පෑ ය කොපුලත
අවසාන මඳහස
රිදවීද හදවත

සළුපිළි මසා ඇඟලන
හිසේ කුසුමන් පලඳින
සංසාරය මෙතැන
නිරුවත පවා උසුලන

වෙහෙස යනු සතුටය
පහස නොලසව ලබනුය
රහස පවසන දෙය
අහස දැක ගනු පිණිසය

මන්දාරමත් එළියයි
සංතාපයත් සොඳුරුයි
නින්නාදයත් නිහඬයි
සංවේගයත් සමඟයි

මහා ගණඳුර අරුණය
බැඳීමම වේ උරණය
වියපත් බවම තරුණය
ජීවිතයමද මරණය

අලුත් දලුවක් විළිලන
දිනෙකට ඇඟිළි ගැන ගැන
සිටින විට නොහැඟෙන
හැඟුම් ගිළිහෙන පතෙක නොරැඳෙන

ඉවසීමය සටන
කොහි වෙද කමටහන

2010 සැප්තැම්බර් 25

ෆිල්ටර් නොකළ කවියක්

By Vik Muniz

දුම පවා පෙරහන් කොට
ඇඟිළි තුඩගින් විසි වුණ
ෆිල්ටරයක් ද මම
මහ මඟ
පයට පෑගෙන?

හිස් කුහරයේ විළිලන
සිතුම් මෝචනයට
සුසුමන් පවා අසරණ
කල්පයක් දුර මොහොතක
දෙතොල් පහසට පමණ ද
මගේ උණුසුම?

දැන් ඉතිං
සිලින්ඩරාකාර
ආඩම්බරය
ඉවර ද?

ජීවිතය
එතරම්
පැතලි ද?

කට කැඩුණු උගුරු අතරින්
කාරා නැඟෙන
කැහි පිඩක් වුව
හිස ගාව
නතර වන විට
අතීතය සේ
සොඳුරු ද?.
ඇස ගාව
නොතනියට
පරෙවි වසුරු ද?

ඒත්
යළි කිසිදාක
වැරදිලාවත්
සිගරට්ටුවක් වීමට
ෆිල්ටරයකට
නොහැකි ද?