තනිකමේ දුරුතු අවදිය

 

pic by manjula wediwardena

කඳුළු කඳුළක් නොමැති ඇස් දෙකක
සොඳුරු බව දකින්නට තැත් කෙරුව
වියරු මිනිසෙක් සිටී හිස් ලොවක
අඳුරු රැස් වළල්ලක රැස් අතර..

ඈත සිට ඈතටම පිය නගන
දෝත පපුවෙහි ගසා දුක කියන
සීත හිම කැට වලට දොස් නගන
සීතලෙන් ආතුරය මඳ පවන..

පුපුරු ගසනා සිතින් අකුරු ගෙන
පහුරු ගා හිස් කබල රුදුරු ලෙස
පැහැර ගන්නා කවක අතර මැද
නතර වී බලන්නෙමි සතර අත..

අයුතු ගනඳුර අහස බදු ගෙන ද
දුරුතු සඳ නැගෙන්නේ කොතැනට ද
දිමුතු තරු ඇද වැටෙයි හදවතට
ඇසතු රුක සිහිනයට දුර වැඩි ද..

දුර ඈත කැදැල්ලක උණුසුමට
පියඹාන ඇදෙන්නට මග සොයන
සිත ගාව අනන්තය ගුලි කරන
මම තාම සොයන්නෙමි තටු සඟල..

සංසාර පුරුද්දට අත වනන
පිංසාර ළමැද්දට හිස තියන
කල්වාරි ඉහත්තෙදි ඇණ ගසන
නිස්සාර දුරුත්තම තනිකම ද ?

2010/01

Advertisements

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )