මේ විසල් නගරය

ගුහාවට රෑ වෙලා එනකොට
මුවාවට ගණ අඳුර පමණය
විඩාවට පත්වෙලා සිසිරය
මලානික නෙත් පුරා කඳුළු ය

නන්නාඳුනන විසල් නගරය
සන්තාපයම එවයි කුටියට
නින්නාද නැඟෙන විට තනිකම
මං තාම හදවතින් ගෙදර ය

මල්පාර පුරා මල් විසිරුව
වර්ෂාව ඔව් තවම තරුණය
සංසාර පුරුද්දට අවනත ව
කල් නෑර කවි ගෙතෙන අරුමය

දුමක් මිස හිත නිවා සනහන
පෙමක් නැත හිත ගාව හිනැහෙන
දුකක් බව දැනෙන විට කවියද
කෙතෙක් නම් රිදෙන්නෙද හදවත

සුසානෙකි කවුළුවට අත ළග
නිශාචර සිහිනයන් ඇවිදින
සුධාවල සොහොන් කොත් අතරට
මුදාළම් ඉකිබිඳින සරතැස

තලතුනා තුරෙක තුරු මුදුනක
හිස ඔබා සැඟවෙන්න නොහැකිව
ගිළිහුණා අවසාන කොළයද
තටු සළා ආ රුදුරු සුළඟට

රෑ පුරාවෙම සිටින අවදිව
මාවුලාවට පවා වෙහෙසය
ඇහැ පියා ගනු නොහෙන සිහිනය
ඇහැරිලා පියාපත් සොය සොය

2009 දෙසැම්බර්