ෆිල්ටර් නොකළ කවියක්

By Vik Muniz

දුම පවා පෙරහන් කොට
ඇඟිළි තුඩගින් විසි වුණ
ෆිල්ටරයක් ද මම
මහ මඟ
පයට පෑගෙන?

හිස් කුහරයේ විළිලන
සිතුම් මෝචනයට
සුසුමන් පවා අසරණ
කල්පයක් දුර මොහොතක
දෙතොල් පහසට පමණ ද
මගේ උණුසුම?

දැන් ඉතිං
සිලින්ඩරාකාර
ආඩම්බරය
ඉවර ද?

ජීවිතය
එතරම්
පැතලි ද?

කට කැඩුණු උගුරු අතරින්
කාරා නැඟෙන
කැහි පිඩක් වුව
හිස ගාව
නතර වන විට
අතීතය සේ
සොඳුරු ද?.
ඇස ගාව
නොතනියට
පරෙවි වසුරු ද?

ඒත්
යළි කිසිදාක
වැරදිලාවත්
සිගරට්ටුවක් වීමට
ෆිල්ටරයකට
නොහැකි ද?