“මධු සඳිනි මධු විත” 4.

4.

සිත් අහස් කුස ඝනඳුර
එකලූ කරනට සඳවත
මුදුන් වී එන මැදියම
සඳුන් සුවඳ ය හදවත

ජීවිතය දෝතින් ගෙන
දෙතොලින් සිඹින විට
ආදරය විනිවිද
දැනේ කඳුළක සිසිලස

සිඟුවළඟ අසබඩ
සියොලඟම සසල ය
සිප වැළඳ අවසන
සිපිරි ගෙදරක සෙනෙහස

ආත්මය අවසඟ
අරුචි මිනිසා වෙමි මම
නෙත් වැසුණු විට නො පෙනෙන
අධම සිහිනෙක සැඟවුණ

Advertisements