අවසාන කවිය

last Poem

අවසාන හුස්ම පොද
වා ගැබට මුහුවෙලා යන්ට පෙර
අපේ කටහඬ ලොවට කියන්නට වෙර දැරෙන
හද ගැඹුරු පත්ලෙන් ම මතුව එන
හැඟුම්බර අවසාන කවිය මෙය.

බලව් සකියනි අපේ හිස මතට
තබා ඇති සුවිශාල කුළුගෙඩිය
එය සෙමින් බිඳින්නට
හිත හැදෙන
දිරි වැඩෙන
අප ගැන ම කියවෙනා කවිය මෙය.

දිරිය සිතිවිලි වලින් කැටි ගැසුන
සකියනේ අපේ සිත් කඳුවැටිය
බොහෝ කම්පාවලට පවා වුව
බිඳ දැමිය නො හැකිකම සතුටක් ය.

වෑයමින් කෙසඟ දකුණත දිගැර
මැදැඟිල්ල කපාගෙන පිහි තුඩින
දහිරියේ රුහිරු බිඳු
පන්හිඳට එකතු කර
ගැට ගැසූ අවසාන කවිය මෙය.

1995

Advertisements

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )